Livonische minderheid in Letland
De kleine Livonische minderheid in Letland vecht om haar taal en tradities levend te houden.
Alle nog levende leden van de Livonische minderheid passen in één kamer.
Eén keer per twee jaar doen zij dit ook echt als vertegenwoordigers van de kleine Letse minderheid samen komen in hun cultureel centrum aan de kust om hun toekomst te bespreken. De steeds kleiner wordende etnische groep staat net als hun taal, het Livonisch, op het punt om uit te sterven.
De Letse media rapporteerde onlangs dat de laatste spreker van de taal was overleden. De gemeenschap denkt echter dat hij niet de laatste was.
Volgens de voorzitter van het Livonisch Cultureel Centrum in Letland zijn er nog zeker vijf mensen die de originele taak spreken, op drie verschillende continenten.
In Letland behoorde de onlangs overleden Viktors Berthols tot de laatste generatie kinderen welke hun Lets basisonderwijs begonnen vanuit een ééntalig Livonische achtergrond.
Hoewel hij in 1921 werd geboren lukte het Bertholds om mobilisatie voor het Sovjet-leger, welke Letland in 1940 bezette, te ontlopen alsmede mobilisatie door het Duitse bezettingsleger een jaar later.
Nadat Letland in 1991 haar onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie verkreeg onderwees Bertholds kinderen in het Livonisch op zomer kampen.
En toch stagneert het aantal Livonisch sprekenden in Letland. Vandaag de dag staan er volgens de officiele Letse statistieken nog zo’n 200 geregistreerd.
Sociale en economische factoren, in combinatie met een algemene afname van de Letse bevolking, zijn e voornaamste redenen voor de afname van het aantal authentieke kustbewoners.
Het waren vissers. De Livonische stam vestigde zich meer dan 4.000 jaar geleden op de witte, zanderige kusten van de oostelijke Baltische Zee in wat nu Europees Letland en Estland heet. Zij waren het die in de 14e eeuw de namen aan de huidige drie Baltische republieken gaven: Estland, Letland en Livonie.
Nu zijn er nog slechts 12 Livonische dorpjes over aan de Baltische kust. Daaronder is het dorpje Marizbe met 147 inwoners. Hier staat het Livonisch Nationale Huis en het dorp wordt als de culturele hoofdstad van de Livonische gemeenschap in Letland beschouwd.Meer dan 100 mensen komen hier om de twee jaar bijeen voor een vergadering van de Livonische gemeenschap.
De afgelopen 200 jaar heeft de Livonische gemeenschap steun gehad van hun Finno-Ugrische broeders, Estland, Finland en Hongarije, bij hun inspanningen om het Livonisch als taal te behouden.
Deze drie landen hielpen bij het bouwen van de trots van Mazirbe, het Livonische gemeenschapscentrum uit 1938. Er waait een groen-wit-blauwe vlag in de zeewind net buiten het gebouw, de kleuren van de gemeenschap.
Lees ook: